This page is under construction

اندر زندگی تکنولوژیک

2012-02-08T17:32:00.001+03:30

بارها به این موضوع فکر کرده ام که نوشته ها را تا از ذهنم می گذرند، بی تعلل اینجا بنویسم یا کمی به خودم و آنها زمان پخته تر شدن بدهم و بعد منتشرشان کنم. البته معمولا رویکرد اول را دنبال کرده ام. اما در تمام این سالها گاهی دنبال کردن رویکرد اول، تبعاتی داشته است از قبیل نگرانی ها، نارضایتی ها، کژ فهمی ها، انتقادات و سوء تفاهماتی که برای مخاطبان ایجاد می شده است. گاهی این انتقادات در نظر من به حق بوده اند و گاهی نیز نبوده اند.‏ اما به حق بودن یا نبودن آنها در هر صورت وجود آنها را نقض نمی کند وهمین وجود آنهاست که بار دیگر مرا به این چالش فروبرده است که چه، چگونه و چرا نوشتن؟‏

خب بگذارید کمی به عقب تر برگردیم، پنج سال پیش، اولین باری که نوشتم. که البته اینجا هم نمی نوشتمر. وقتی برای اولین بار شروع کردم به نوشتن آنچه می گذرد - البته آن روزها موضوعات خیلی جدی تر و بنیادی تری را می نوشتم نسبت به روزمره های الان و سبک ادبی ایی را دنبال می کردم که امروز کمتر از آن بهره دارم- دو دلیل داشتم، دلیل اولم شخصیت درون گرایم بود. پنجره ارتباطی ام با آدمهای دیگر خیلی گسترده نبود. حتی اگر رابطه نزدیکی هم داشتم اما بیان آنچه واقعا در من می گذشت برایم ساده نبود. از اینرو تصمیم گرفتم برای آنکه شخصیت درونی ام در برخورد با آدمها تجلی یابد، و یاد بگیرم که درونیات را کمی برونی تر کنم، تصمیم به نوشتن گرفتم. آن روزها تقریبا برای غریبه ها می نوشتم، هیچ کدام از نزدیکانم از بلاگ و وجودش اطلاعی نداشتند، خیلی آهسته چند نفر از دوستان و اقوامم هم اضافه شدند. خواندن یکی دو نوشته از آن بلاگ، روابطم با آن چند نفری که مرا می شناختند را کاملا تغییر داد. و مسلما بهتر کرد، چرا که دیگر مرا بهتر و همه جانبه تر می شناختند، اولش کمی سخت بود، اما کم کم عادت کردم که درونم کمی مشخص تر باشد. آن موقع برایم لازم بود. کم کم به نوشتن علاقمند شدم و حتی عادت کردم و تصمیم گرفتم که بیشتر بنویسم و برای همین به اینجا آمدم.‏ نوشتن برای من صرفا نوشتن نبود،نوشتن برای من بروز همه آن چیزهایی بود که معمولا بروزشان نمی دهم. و تقسیم کردن همه آن چیزهایی که تقسیم کردنشان با دیگران و تایید دیگران با لایک هایشان به تو نشان می دهد که تنها نیستی، و دیگران هم در بخش عظیمی از زندگی و احساساست با تو شریک هستند و برخی احساسات و رنج ها مربوط به همه آدمهاست، و نه منحصر به تو. و چه حسی بهتر از این همدردیِ حتی لایکی با آدمهایی که حتی نمی شناسیشان اما از جنس تو هستند!‏

در تمام آن روزها تمایل خیلی زیادی به خوانده شدن نداشتم، برای همین اسم مستعارم "او" بود، "او" یی که برای خودم هم نامانوس بوده و هست. خیلی مهم نبود چه می نوشتم یا چگونه، چون تعداد خیلی کمی مرا می خواندند، آنها هم معمولا از نزدیک در جریان زندگیم بودند و بنابراین کمترین برداشت نامناسب و غیره در میان بود. اما زمان، هدیه اش این بود که امروز، تعداد زیادی از دوستانم، اقوامم، نزدیکانم و تعداد قابل توجهی از آدمهایی که من نمی شناسمشان اما ردپایشان را می بینم، لطف بسیار می کنند و هر یک به دلیلی می خوانندم. مرا با همه بد نوشتن هایم، با همه تند تند و قاطی پاتی نوشتن هایم. با همه نامنظمی ها و ...‏ تحمل می کنند.‏

و من همچنان می نویسم، گاهی با هدف تقسیم شدن، گاهی با هدف به فکر فرو بردن،گاهی با هدف به چالش کشیدن، گاهی صرفا با هدف از روزمرگی هایم تعریف کردن برای دوستانی که ازشان دور شده ام، گاهی با هدف درددل کردن، اما فکر می کنم بیشتر از همه با هدف تقسیم شدن. تطابق شخصیت درونی و برونی چه؟ آن تا حد زیادی، در این سالها و به کمک این بلاگ حل شد. هر چند که هنوز هم هست.

خب طبعا وقتی تعداد مخاطبان یک وبلاگ بیشتر می شود، رویکرد چگونه و چرا نوشتن هم مهمتر می گردد. طبعا دیگر بلاگ ما از آن لفظ شیرین استاد خوبمان، "حریم ایمن" ما خارج می گردد. اما سوال اینجاست که حالا که دیگر بلاگ حریم ایمن ما نیست، خوانده می شود، تاثیر می پذیرد، تاثیر می گذارد، رویکرد چیست. خب به نظر، کاملا منطقی می آید که نوشته ها باید پخته تر باشند و وقت بیشتری برایشان گذاشته شود. اما

خب بیاییم کمی هم به زندگی شخصی وبلاگ صاحاب نگاهی بیندازیم. وبلاگ صاحاب اصولا تند تند می نویسد، اصولا همین الانش هم به خاطر همین پاره ای از ملاحظات از خیلی چیزها نمی نویسد که خیلی هم دلش می خواهد بنویسد. وبلاگ صاحاب معمولا یک فایل وورد روی مانیتورش همیشه باز است و اول آنجا می نویسد اما اگر به هر دلیلی میسر نشد که آن نوشته را همان روز منتشر کند، معمولا دیگر منتشر نمی کند و حتی سیو اش هم نمی کند، چون هر نوشته اش را که دو بار می خواند در طی دو روز آنقدر ایراد ازش می گیرد که دیگر ارزش انتشار ندارد و به سطل زباله مجازی می رود. البته این بدین معنی نیست که هر چه اینجاست ارزش انتشار داشته، خیر، اینها صرفا بازنگری نشده اند و بدون وسواس منتشر شده اند. وبلاگ صاحاب وقتی نوشته ها را پخته می کند معمولا پیامی که در آنها بوده گم و کمرنگ می شود. یعنی درست است که منطقی تر می شوند اما اصالتشان کمتر می شود.

البته اینها به این معنی نیست که وبلاگ صاحاب انتقادات وارده را نمی پذیرد که اتفاقا کاملا هم می پذیرد، چون خیلی هایشان به حق هستند، حتی اگر به نظر من هم حق نیایند مسلما من نمی توانم منکر حقی شوم که بی شک در هر دیدگاه حضور دارد. اما حقیقت انتخاب رویکردی است که با توجه به مسلک وبلاگ صاحاب و چالش های موجود، مصالحه ای ایجاد کند که "او" هم بنویسد هم چالش هایش کم شود.

از طرفی با توجه به گفته های بالا شاید اولین راهی که به ذهن وبلاگ صاحاب می رسد اینست که دو بلاگ داشته باشد که در یکی جدی بنویسد و پخته و اینها و در یکی خودِ خودِ ناپخته اش باشد. که این بنا به دلایل زمانی و مرامی در توان وبلاگ صاحاب نیست.

و حالا سوالی که پیش می آید اینست که رویکرد درست چیست؟ تا چه حد باید از اسانس های طبیعی نوشته کم کرد و آنرا پخت که هم مساله ساز نشود و هم طعم اولیه اش حفظ شود. اصلا رویکرد شما چیست؟ چه چیزی را درست می دانید؟ وبلاگ دفترچه خاطرات شماست و یا صفحه اول روزنامه ای که خیلی ها ممکن است بخوانند؟ آیا باید با تعلل نوشت یا افکار را دست نخورده و بی در نظر گرفتن ملاحظات ممکن، منتقل کرد؟ انتقال دست نخورده احساس و تفکر است که مهمتر است یا پختگی آنچه از یک حادثه بر آدم می ماند؟

چاره چیست؟ ایده شما چیست؟

اندر گرایشات صلح طلبانه یاران ما

2012-02-05T19:49:00.001+03:30

from 1x.com

دوست پیامبرم می گوید اگر کسی در زندگی باعث اذیتت شد و انقد حاد بود قضیه که تو حس کردی که طرف مشکل دارد و حتی بیمار (!) است که این گونه بی هیچ دلیلی، باعث آزار و درگیری ذهنی ات می شود، راهش نه سکوت است ،نه مقابله به مثل. باید بنشینی برایش دعا کنی که مشکلاتش برطرف شود و آرام بگیرد. باید برایش دعا کنی. با خلوص نیت آن هم! و این تنها راه رهایی توست. و این

تنها راه رهایی ماست...‏

از رنجی که می بریم

2012-02-02T17:16:00.001+03:30

‏‏

From: national Geographic

آری، محبت است که روزی خود، زادگاه رنج می گردد

و هر چه عمیق تر بوده باشد، رنج بیشتری را به همراه خواهد آورد...‏‏

و اینگونه می شود که آنان که اساس دنیا را بر محبت می نهند و آن را سرلوحه کردار و پندارشان می کنند، هرگز نمی فهمند که
عاقبت ناخواسته، چه رنجی تحفه نزدیکان خود خواهند کرد...‏

2012-02-02T03:12:00.000+03:30

from: 1x.com

به رهایی می اندیشید

اما راه،‏

اما راه را‏،‏

اشتباه گزیده بود

)!(

2012-01-31T00:55:00.003+03:30

امروز استاد (!) من، که حقیقتا بیایید واژه ها را درست استفاده کنیم، آنچنان به مدت چهار دقیقه بر سر من فریاد، فریاد و داد و بیداد به معنای واقعی کلمه کشید، آن هم بی دلیل مشخص و بی هیچ گناه ناکرده ای که وقتی از اتاقش خارج شدم، دیدم که همه دانشجویان بیرون اتاق و حتی تمام اساتیدی که در آن لحظه داشتند از آنجا عبور می کردند، خشکشان زده بود و حتی معاون آموزشی مربوطه که با تعجب من را نگاه می کرد هم به روی خودش نیاورد که بیاید و بگوید به آن... که آخر تو کی هستی و اصلا چی هستی که به خودت اجازه میدهی سر هرچه، حتی بزرگترین گناه ناکرده بشری، اینچنین اینجا سر دانشجویی که جلوی همه، به به و چه چهش را می کردی تا همین یک ماه پیش، این چنین فریاد بزنی. و من از زمانی که به خانه رسیدم، از فرط سردردی که معمولا سراغم نمی آید تا همین لحظه خواب بوده ام، چرا که برایم سخت بود بنشینم وسط خانه و در حالی که پدرم می پرسد که تو را چه شده است، بگویم که استادم(!) – متنفرم از کاربرد این واژه در این پست – آنچنان سر دخترتان فریاد کشیده است که... چون راستش خجالت می کشیدم که بگویم من چهار سال را در چنین ...ایی سپری کرده ام. و می دانید چیست، حقیقت این است که ما در جامعه به شدت بیماری زندگی می کنیم. که دانشگاه جزه سالمترین خطه هایش هست. و رئیس دانشکده مان و معاونمان و سایر اساتید حاضر، که من نمی دانم اگر مسئولیت اینها نیست رسیدگی به این امور، مسئولیت کیست؟ اینچنین بی تفاوت، بی مسئولیت و غیره شده اند. متاسفم. برای جامعه ای که آموزه های دوران مهدکودکی، معضل دهه چهارم زندگی آدمهایش هست. راستی یادم افتاد همان سال اول، روزی آمده بودم ماشینم را در یکی از کوچه های اطراف دانشگاه پارک کنم و یکی از اهالی کوچه که فکر می کرد دارم به حقش (!) تجاوز می کنم، با فریاد مرا تهدید کرد که اگر ماشینت را اینجا بگذاری خونی تحویل می گیری!!! امروز از آن هم، بدتر، زشت تر، وقیح تر و پست تر بود. چون که دیگر نه کوچه ای در کار بود، نه آدم بی خردی...اما صد رحمت به کوچه ها و بی خردان.

2012-01-31T00:32:00.000+03:30

دیروز آمدم بنویسم که چقدر همه چیز رو به آرامی می رود و چه قدر همه چیز در حال بهتر شدن است...و به به و چه چه، همان لحظه که همه چیز را نوشتم ترسیدم از زدن دکمه پابلیش...که مرا همیشه ترسیست که وقتی بعد از دوره های سیاه، اندکی سپیدی به چشم می خورد تا آنقدر بزرگ نشده لکه اش، چیزی نگویم. چرا که همیشه ترس از دست دادن سپیدی، همان اندک سپیدی را نیز می رباید. و دیروز این حکایت بر دوستمان می گفتیم که اگر می ترسی که اگر فلان شود، بهمان می شود، تو خودت سعی کن که بهمان شود تا فلان نشود. اما لالایی خواندن برای دیگران همیشه ساده تر است، به علاوه راستش بلد نبودم که چگونه از ترس اینکه نکند با این خوشدلی، اوضاع بد شود، خودم اوضاع را بد کنم. برای همین شد آنچه نباید می شد.‏،

2012-01-30T01:42:00.000+03:30

توی فرهنگی که ما بزرگ شدیم، همیشه به ما یاد داده شده که وقتی داری یه کاری رو انجام میدی که با مسیر عمومی جامعه و سایر آدمها کمی فاصله داره باید خیلی مراقب باشی و حواست رو جمع کنی... و ممکنه این حرکت خلاف جریان یا منحرف از جریان عمومی، خیلی برات پرهزینه تموم شه. اما متاسفانه به ما اونطور که شاید، یاد داده نشده که وقتی داری توی مسیری حرکت می کنی که همه در اون در حال حرکتند، و مسیری رو انتخاب می کنی که مسیر تعداد زیادی از آدمها با وجود تفاوت های گستردشونه، باید خیلی خیلی بیشتر از حالت اول مراقب باشی...چون حداقل تو مسیر اول همیشه آدمهای به قولی نرمالی هستند که نگرانت کنند و بهت هشدار بدن، اما تو مسیر دوم، چون همه هم عرض تو دارند حرکت می کنند، هیچکس توانایی هشدار دادن بهت رو نداره...‏ و شما ممکنه تا لحظه رسیدن به مقصد-البته اگر مقصدی در کار باشه- متوجه مسیر اشتباهی که طی کردی نشی...‏

کیمیا؟

2012-01-28T21:21:00.000+03:30

دی شب آزمایشگاه معدنی دانشکده مان ترکیده، و دوست و تی اِی بسیار خوبمان، آقای امینی دچار سوختگی درجه دوم صورت شده است، یکی از دانشجویان حاضر در دانشکده که به کمک او شتافته می گفت که سالم ماندنش تقریبا شانس بزرگی بوده چرا که انفجار اصلا آن طور که امروز به نظر ما می رسیده ساده نبوده... این اولین بار نیست که چنین حادثه ای در یکی از آزمایشگاههای شیمی دانشکده رخ می دهد و امیدواری برای اینکه آخرین بار باشد نیز کاری را از پیش نمی برد. گرچه گذاشتن اتر بر روی شعله مستقیم عاقبت تقریبا مشخصی دارد اما به هر حال چیزی از ناراحتی برای دانشجویی که تازه چند هفته ای بود از تز دکترایش دفاع کرده بود کم نمی کند.‏

2012-01-27T01:20:00.000+03:30

خدایا حالا کاری ندارم صد و بیست و چهار هزار تا پیامبر فرستادی اما یه کلمه درست حسابی نگفتی قضیه چیه ها...‏

n you can't even imagine how much crazy I am about this picture!

2012-01-26T03:01:00.002+03:30

Starry Night

by Vincent van Gog

Van Gogh painted Starry Night while in an Asylum at Saint-Remy in 1889

ENJOY

2012-01-23T18:23:00.000+03:30

می خندد.‏

نه نمی خندد، فقط لبخند می زند

و من که نگاهم بر روی لبخندش خشک شده است

و او که باز، فکرم را می خواند

یک جوری با غم عالم، آرام می گوید، کوتاه نمی آیی نه؟ می خواهی تا آخرش بروی باز

و من که یکجوری سرم را آرام تکان می دهم که می دانی که.‏..‏

و او که نگاهش را سریع از رویم بر میدارد

و نگران جلویم راه می رود و هی اتاق را متر می کند،‏

کلمه ای نمی گوید اما، تا نکند که ته دلم بلرزد

خسته که می شود، سرش را جوری تکان می دهد که یعنی برویم؟

و من که بلند می شوم و در کنارش به راه می افتم...‏

و سکوتی که شکستن سنگینیش از توانمان خارج است...‏

2012-01-22T18:26:00.000+03:30

روزهایی هست که دلت می خواهد آنقدر زیر پتو بمانی تا صبحش، زمانی باشد که همه چیز اندکی تغییر کرده باشد.

امروز از این روزها بود...و البته در این مدت کم نبودند این روزها...همه چیز به شکل فاجعه باری بهم ریخته است و من که سعی می کنم آرام باشم، سعی می کنم بی خیال شوم یا نشوم، سعی می کنم نبینم، نخواهم، به روی خودم نیاورم، من که سعی می کنم بیگ پیکچر را ببینم و به قول دوستان زوم آت کنم...اما نمی شود...من که خوشحالم که دستگاه آزمایشگاهمان خراب شده و آب دی آیمان تمام شده و من دارم چند روزی نفس می کشم....می پرسد از رخ دادنش می ترسی یا رخ ندادنش، می گویم از هردو...رخ دادنش یک غم است و رخ ندادنش هزار تا. منطقی نیستم این روزها، بهانه می گیرم زیاد وحوصله نیز ندارم، منفی شده ام، تلخ شده ام...

حس می کنم می لنگیم.من و دوستانم، همه مان یک جای کار گم شده ایم و داریم بیراهه می رویم. همه مان یک جای کارمان می لنگد اساسی...نمی دانم چرا و چه شد و چه زمان. اما یک جا را اشتباه رفتیم بی تردید...و ترس از دوباره اشتباه کردن است که این گونه صلبمان کرده است.‏

2012-01-22T00:58:00.000+03:30

به درختان نگاه کرده اید؟

وقتی، خود خود خودشان هستند...‏

وقتی، زمستان است

2012-01-21T02:13:00.002+03:30

بی گاهان
به غربت
به زمانی که خود در نرسیده بود -

چنین زاده شدم در بیشه جانوران و سنگ،
و قلبم
در خلاء
تپیدن آغاز کرد
***
گهواره تکرار را ترک گفتم
در سرزمینی بی پرنده و بی بهار

نخستین سفرم باز آمدن بود ازچشم اندازهای امید فرسای ماسه و خار،
بی آن که با نخستین قدم های نا آزموده نوپائی خویش
به راهی دور رفته باشم

نخستین سفرم
باز آمدن بود
***
دور دست
امیدی نمی آموخت
لرزان
بر پاهای نوراه
رو در افق سوزان ایستادم
دریافتم که بشارتی نیست
چرا که سرابی در میانه بود
***
دور دست امیدی نمی آموخت
دانستم که بشارتی نیست:
این بی کرانه
زندانی چندان عظیم بود
که روح
از شرم ناتوانی
دراشک
پنهان می شد

شاملو

از وبلاگ آن ام آرزوست در نقد دو پست پایین تر

2012-01-20T17:54:00.000+03:30

یک متنی نوشته شده بود در نقطه‌سر‌خط چندهفته پیش که خیلی‌ها خواندند. قشنگ هم بود انصافن. اما یک نوع طرز تفکر در آن هست که می‌خواهم چندخطی در موردش بنویسم.

این طرز تفکر گمان می‌کند که آن‌هایی که اپلای می‌کنند دلیل‌های بیات‌شده‌ای مثل آن چیزهایی که در متن نوشته دارند. انگار همه یا با دوست‌دختر یا دوست‌پسرشان یک باز گرفتار گشت ارشاد شده‌اند یا در ایران مشروب گیرشان نیامده یا در ترافیک گیرکرده‌اند. در پاراگرفت آخر هم ادعا این است که اگر هیچ‌کدام از این بالایی‌ها نباشند و آن‌ها که از وضعیت ناامید شده‌اند وگرنه می‌ماندند و وطن را آباد می‌کردند.

در مورد دلایل بخش اول چندان حرفی ندارم. این تفکر بیش‌تر ناشی از این است که نمی‌دانند که در همان تهران هم می‌شود بدون دردسر مشروب خورد و هر لذت مادی دیگری را تجربه کرد و اتفاقن شرایطش بعضا بهتر است از اینطرف.

ناامیدی، اما، حکایت جالب‌تری است. تفکری که معتقد است آن‌ها که می‌روند به این فکر می‌کنند که «ای کاش وطن جایی برای ماندن بود» و از همه جالب‌تر این‌که آن‌ها که می‌مانند، «می‌مانند تا وطن را جایی برای ماندن کنند.» واقعن هنوز جامعه دانش‌گاهی ما به این بلوغ نرسیده که درک کند که تبدیل وطن به جایی برای زندگی لزوما به ماندن در ایران نیست؟ این همه نهاد بین المللی که کسب قدرت در آن‌ها به دانش و تعداد افراد یک کشور مرتبط است. مگر استاد دانشگاه استنفورد اثر کمی روی تبدیل ایران به جایی برای زندگی دارد؟ حداقلش این است که بخش بزرگی از دانشجویان خوب کشورهای دیگر دیدگاهشان نسبت به ایران تغییر می‌کند. مگر همین ایرانی‌های خارج از ایران کم به ایران کمک مالی و غیرمالی کرده‌اند؟ به موقع‌اش هم که شده واقعن هم جلوی امثال منافقین ایستاده‌اند هم جلوی اعمال تحریم‌ها علیه ایران تا جایی که در توانشان بوده.

از این‌ها بگذریم، پاسخ بدیهی و ساده‌ای به نام تفاوت سطح علمی را چرا فراموش می‌کنیم؟ خوشمان بیاید یا نیاید، سطح علمی دانشگاه‌های خوب اینطرف خیلی بالاتر از شریف و تهران است. در رشته خود من - اقتصاد - که مقایسه اصولن ممکن نیست و به جرات می‌توان گفت که امکان آموزش سطح اول یافته‌های علم اقتصاد در ایران تقریبا وجود ندارد. همین جماعتی که الان در ام‌آی‌تی و استنفورد و برکلی و شیکاگو و آستین درس می‌خوانند هم آمده‌اند - خیلی‌هاشان - که ایران را جایی برای ماندن کنند اما برای نسل بعد اقتصادخوان‌ها. با قدم‌زدن در خیابان‌های تهران و نوستالژی «مانده‌ام تا ایران را آباد کنم» دانش اقتصاد به مملکت منتقل نمی‌شود.

امیدوارم این نوع تفکر، چشم‌های ذهن‌اش را بشوید و به جهان، جهانی‌تر نگاه کند. ببیند که ایران کشوری است در میان ده‌ها کشور که هرکدامشان هزاران چیز برای آموختن دارند. آبادی ایران نه در گرو ماندن همه و متن‌های نوستالژیک، که در گرو بهبود وضعیت قطعه ایران در پازل جهانی است. چشم‌ها را بشوریم تا ببینیم که آن‌ها که رفته‌اند سهم بسیار بزرگی در ساختن ایران دارند..

2012-01-19T16:34:00.000+03:30

بنویسم؟

سخت است بیان آنچه در وجودم می گذرد.

سخت است‏

.آنقدر سخت هست که سکوت را ترجیح بدهم

متنی از نقطه سرخط،یکی از نشریات دانشجویان شریف

2012-01-16T19:37:00.001+03:30

اصولاً آدم های شریف apply می کنند. اصولاً آدم های شریف در زمان‌های مختلف و به علت‌های مختلف apply می‌کنند. بعضی‌ها وقتی اولین بار که با دوستان‌شان رفته بودند پارک چیتگر و پلیس آمد جمعشان کرد و دخترهای دانشکده‌شان را ... خطاب کرد، تصمیم به apply گرفتند. بعضی‌ها هم با دختر بیرون نرفته بودند. همه پسر بودند. ولی باز هم پلیس جلویشان را گرفت و به جرم این‌که جوان بودند، تمام ماشین‌شان را گشت و وقتی کارت دانشجویی دانشگاه شریف را نشانش دادند، پسر جوانی که تازه پشت لبش سبز شده بود و اسلحه ای هم قد خودش در دست داشت به‌شان گفت: "هر آتیشی که هست از گور شما دانشجوها بلند می‌شه". بعضی‌ها وقتی یک روز پشت ترافیک ماندند و در پایان مسیر دیدند کل ترافیک برای این است که مردی خودرویش را وسط خیابان پارک کرده و رفته چایی بگیرد گفتند گور بابای اینجا. بعضی‌ها هم در پایان ترافیک راننده تاکسی‌ای را دیدند که سر کوچه‌ای که فقط یک ماشین رد می‌شود روی ترمز زده و مسافرهایش را پیاده می کند و در پایان با خوش و بش و چشمکی به مامور راهنمایی رانندگی که مثل ... در تمام مدت آنجا ایستاده بود، می‌رود و لابد با خود می‌گوید: گور بابای ماشین‌های عقبی.بعضی‌ها تصمیم داشتند بمانند. استعداد درخشان شده بودند و برای دو سالشان کلی برنامه ریخته بودند. ولی وقتی دیدند دوست‌شان که سبز پوشیده بود تیر خورد و مجروح شد و مادرش هم همین‌طور و فوت شد، تصمیم‌شان را برای ماندن و آباد کردن مملکت‌شان تغییر دادند. بعضی‌ها اموال‌شان دزدیده شد و امیدوارانه به دادسرا و دادگاه شتافتند و چنان با آن‌ها رفتار شد که انگار دزد و قاتل‌اند؛ به جرم اینکه شاکی‌اند. و افسر مربوطه با آرامشی که احتمالاً حاصل مراتب عرفانی‌اش بود، به ایشان گفت: "این‌قدر می‌کشونمت، بری بیای، که دفعه بعد که ضبط ماشینتو زدند، پا نشی بیای دادسرا". اصولاً آدم‌های شریف apply نمی‌کنند. بعضی‌ها چون می‌خواهند پول‌دار شوند ایران می‌مانند. بعضی‌ها وقتی دیدند دوست‌شان بعد از دیدن فیلم American Pie و دختران بلوند سواحل میامی تصمیم گرفته apply کند، تصمیم گرفتند همین ایران بمانند. بعضی‌ها دوست ندارند بروند آمریکا و 5-6 سال از ترس این‌که ویزای مجدد نگیرند از خاک آنجا خارج نشوند و خانواده‌شان را نبینند. بعضی‌ها وقتی دانش‌گاه خوب پذیرش نمی‌گیرند، به این فکر می‌کنند که رفتن از ایران، به چه قیمتی؟ بعضی‌ها دوست ندارند، چشم‌بسته و بدون فکر کاری را بکنند که همه می‌کنند. بعضی‌ها وقتی می‌بینند فرهنگ رانندگی وترافیک وجود ندارد، بی‌خیال نمی‌شوند و سعی می‌کنند آن را ایجاد کند. بعضی‌ها خود را مدیون این خاک می‌دانند و می‌مانند تا بدهی خود را ادا کنند. بعضی‌ها اگر در این انتخابات پیروز نشدند، می‌مانند تا از گفتمان خود دفاع کنند. اصولاً اگر من می دانستم که بعضی ها برای چه می‌مانند که خودمapply نمی کردم! یا لااقل می‌توانستم این پاراگراف را به اندازه‌ی پاراگراف بالایی بنویسم! آنها که می‌روند وطن‌فروش نیستند. آن‌هایی که می‌مانند عقب مانده نیستند. آن‌هایی که می‌روند، نمی‌روند آن طرف که مشروب بخورند. آنهایی که می‌مانند، نمانده‌اند که دینشان را حفظ کنند. همه‌ی آنهایی که می‌روند سبز نیستند. همه ی آن‌هایی که می‌مانند پرچم به دست ندارند. آن‌هایی که می‌روند، یک ماه مانده به رفتنشان غمگین می‌شوند. یک هفته مانده می‌گریند و یک روز مانده به این فکر می کنند که ای کاش وطن جایی برای ماندن بود. و آن‌هایی که می‌مانند، می مانند تا وطن را جایی برای ماندن کنند.

چو عضوی به درد آورد روزگار

2012-01-03T01:23:00.000+03:30

این هفته ارائه مقاله داشتم. موضوع مقاله طراحی متدی جدید برای اندازه گیری مقدار فلوکسیتین در ادرار و نمونه های آبی بود. فلوکسیتین در دهه هشتاد میلادی معرفی شد و از آنجایی که جلوی جذب سریع سرتونین(هورمون شادی) را در ابتدای نورون های عصبی می گیرد اهمیت دارد. فلوکسیتین سالهاست که یکی از مهمترین و پرکاربردترین داروهای ضد افسردگی است و البته در درمان ناراحتی های گوارشی هم کاربرد دارد. این دارو معمولا برای مصرف بین 20 تا 60 میلی گرم در روز تجویز می شود. نکته جالب اینجاست که همیشه %11 فلوکسیتین مصرف شده به صورت تغییر نیافته در ادرار دفع می شود. و از این طریق وارد فاضلاب در چرخه آبی، آب های زیرزمینی و ... می شود و با توجه به استفاده از این منابع آبی در تهیه آب شرب، حتی ممکن است به آبهای شرب هم راه یابد. چرا که اتفاقا در این مقاله هم این اندازه گیری، هم در ادرار شخصی که قرص فلوکسیتین مصرف کرده بود و هم در ادرار شخصی که فلوکسیتین مصرف نکرده بود انجام شده و در هر دو نیز، فلوکیسیتین وجود داشته است.

نکته جالبی که در تمام مدت خواندن و ارائه این مقاله از ذهن من خارج نمی شد، این است که:...عده ای از همنوعان ما به دلایل مختلف دچار افسردگی هستند (شاید حتی خودمان نیز!) این عده فلوکسیتین می خورند. یازده درصد مصرف روزانه آنها بی تغییر وارد فاضلاب می شود و درصد اندکی از آن هم که در مجموع خیلی هم اندک نمی شود وارد آب شرب می شود و ما که مثلا افسردگی نداریم این آب را می خوریم و فلوکیسیتین (با تمام عوارض جانبی ناشی از ورود یک دارو به بدن) وارد بدن ما نیز می شود و دوباره 11 درصد آن دفع می شود و این چرخه ادامه دارد. یعنی بیماری مثل افسردگی، این چنین همه گیر و مهم، که برخی می اندیشیم مال همسایه است و سراغ خودمان نمی آید و در ظاهر هیچ ارتباطی به ما ندارد، عملا روی ما، علاوه بر تاثیرات روانی بدیهی، تاثیرات فیزیکی نیز می گذارد. زیرا فلوکسیتین وارد بدن ما نیز می شود. این قضیه در خیلی از مسائل دیگر مثل دود دست دوم سیگار هم دیده می شود اما چیزی که می خواهم ورای همه این صحبت ها به آن بپردازم اینست که کوچکترین مشکلات و دردهای حتی تعداد اندکی از انسانها روی کل جامعه بشریت تاثیر خواهند گذاشت. درد هر یک از انسانها باری است بر دوش بشریت. هر جزء بر روی جهت گیری کل، تاثیر می گذارد و با گذشت زمان این جهت گیریِ شکل یافته ی کل نیز، متعاقبا روی مسیر هر جزء تاثیر می گذارد. حال نمی دانم چگونه اینقدر اصرار داریم که خود را تافته جدا بافته از جامعه بشری بدانیم و نسبت به دردهای سایرین بی اعتنا باشیم... و این چنین بگذریم..

ذرت

2011-12-29T01:42:00.002+03:30

خیلی وقت پیش بود که یه نوشته ای خوندم در زمینه ذرت و اینترنت! دقیق خاطرم نیست اما سرعت بالای اینترنت رو با سرعت دنیای واقعی مقایسه کرده بود! هر چند که خوشحالم که هنوز می تونم به دنیای غیر از اینترنت با فراغ بال بگم دنیای واقعی!

حالا چی شده؟ حدود یک ساعت و نیمه که شروع کردم به درس خوندن، در تمام مدت همش به خودم می گفتم چقدر کندی و چرا تموم نمیشه، پیش از اینکه بیام اینارو بنویسم نگاه کردم و دیدم هفتاد صفحه رو خوندم، مباحثش ساده اند و نیازی به تفکر آنچنانی ندارند، اما خب بازم دیدم که هفتاد صفحه در یک ساعت و نیم خوندم. یعنی نود دقیقه، یعنی به طور متوسط برای خوندن هر صفحه حدود یک و دو دهم دقیقه وقت صرف کردم و با توجه به اینکه سطح یادگیری هم بالا بوده خب خوبه کاملا. پس چرا انقد دارم غر می زنم؟ اتفاق مشابهی دو هفته پیش افتاد که در حالی که کمتر از هشت ساعت تا امتحانی وقت داشتم تصمیم گرفتم یک کتاب 600 صفحه ای رو بخونم. و اتفاقی که افتاد این بود که در سه ساعت اول 527 صفحه رو خوندم، بعدش هم خوابیدم چون حس کردم کافیه و نتیجه هم رضایتبخش بود. اون بار هم مباحث سخت نبودند اصلا ولی یادمه باز یه جای کار می لنگید. حالا این قضیه در بقیه چیزها هم صادقه، به شدت عادت کردم که پاسخ های بیرونی سریع دریافت کنم. مثلا علی رغم حوصله ای که در رانندگی معمولا دارم یا بهتره بگم داشتم، دیگه برام دیر رسیدن با سرعت مطمئنه بی معنی شده. یا مثلا اون روز که رفته بودم بیمارستان، پرستار چند دقیقه دیر بهم جواب داد، فکر کردم که آدم بی مسئولیتیه! یا حتی وقت آشپزی انتظار دارم سه سوته غذا درست شه...یا مثلا برای یادگرفتن یه نرم افزار دو روز زمان گذاشتم و انتظار داشتم که فول شم. یا مثلا برای یه کار خیلی طولانی و بلند فقط سیزده ساعت در برنامه ام وقت گذاشتم و حالا بگذریم که با بدبختی انجام شد و یا مثلا پروژه ام...و خیلی مثالهای جدی تر و کلی تری که نصفه شبی یادم نمیاد. اما کلیتی که می خوام بگم اینه که واقعیتی که در مورد خودم و برخی ادمهای اطرافم حس می کنم در حال رخ دادنه اینه که انتظار داریم به ازای کوچکترین حرکات، خیلی سریع پاسخ بیرونی واقعی دریافت کنیم. انگاری صبری در کار نیست. حتی در این حد که الان که شب امتحانِه فردا ظهره دارم فکر می کنم که نکنه زود شروع کرده باشم به درس خوندن و صرفا فردا صبح کافی بوده باشه! اصن یه وضع بدی دیگه! و فکر می کنم در بار عظیمی از این بی صبری و تمایل به سرعت بالا، اینترنت و کامپیوتر دارند نقش اساسی بازی می کنند. باز هم به دلیل سرعت بالا خیلی بد نوشتم، امیدوارم منظور رسیده باشه.

2011-12-28T23:26:00.000+03:30

امتحان دارم. از این امتحانا که نباید گذاشت ترم آخر. و من مثل همیشه گذاشتم.‏ کلا عجله ای که در برداشتن درس های اختصاصیم داشتم جالبه. مثلا تازه بچه های هم دوره این ترم طیف سنجی ملکولی بر داشتند و من خیلی خجسته دو سالی میشه که پاسش کردم و ...‏ اما برای امتحان فردا در طی چهار صفحه ای از جزوه که تا الان خوندم به این نتیجه رسیدم که واقعا دیگه درس خوندن از توانایی های من به شمار نمیره، حتی دارم فکر می کنم که کاش می شد نخونم، حتی نمی تونم دو دقیقه بنشینم سرش... واقعا حسش نیست در این شرایط، خیلی هم مهم نیست چی باشه متن درسه اما دیگه فایده نداره گویا کلا و اینجاست که... انگار مهمه که دانشجو قبل از ورود به مرحله تحصیلات تکمیلی یه مدتی کار کنه یا حتی بیکار باشه، یا هر چی اما یه وقفه ای باشه که فرصت اندیشیدن باشه...اما چیزی که به ما یاد داده شده و حتی از ما خواسته میشه بدو بدو بدو تا دکترا رفتنه، حالا که چی؟ و قراره که چی بشه بعد از اینکه کل دهه سوم زندگیتو به درس خوندن می گذرونی والا اگه من بدونم!‏ .

2011-12-27T00:53:00.000+03:30

چی بنویسم، روز بدی داشتم دیگه، ظهر تو راه دانشگاه تصادف کردم رفتم تو گاردریل وسط اتوبان دم خروجی، رفتم تو شیشه، بعد الف بیمارستان بستری شد رفتم اونجا غصه داشت، انقباض عضلانی ناشی از ترمز گرفتم، نتونستم تو مسابقه ژیمناستیک امروز شرکت کنم. کلی افسوس... بعد اومدم دانشگاه استاد مربوطه سر قرارش نرسید، بعد هم که دیگه برنامه گروه و بعد دوباره آزمایشگاه و...خستگی... و وقتی اومدم خونه فهمیدم این یکی الف هم حالش بد شده و خانواده بیمارستانند، کلا که اپیدمی شده...اما تو همه این خستگی ها وقتی رسیدم خونه ساعت حدود 10 بود که زنگ در رو زدند حتی حال نداشتم پاشم در رو باز کنم اما آقای میم بود، شاخ در آوردم همیشه همینجوری میاد، فکر کنید از تورنتو می رسه تهران، بی اینکه بگه اصلا داره میاد، میاد دم در خونه یه ساعت هست و میره خونشون، عالیه اصلا این بشر..خوابم میاد، زنده ام و حالم هم خوبه، شب بخیر. ....

دلکوچکی ها

2011-12-25T02:07:00.002+03:30

دلم هوای کسی را کرده است که دیگر در تو نمی زید.‏

می بینی...چه غریب می شوند ضمایر، وقتی پناهشان، آنها را گم می کند...‏

خواستگاه

2011-12-24T03:01:00.000+03:30

فکر می کنم اگر نمودار پیشرفت خودشناسیمو بر حسب زمان در طول این سالها رسم کنیم، توی این یک سال اخیر (89-90) و به ویژه در این چند ماه اخیر، بیشترین شیب رو داشته باشه...‏

استرس

2011-12-23T23:04:00.000+03:30

دارم معنای واقعیه استرس رو تجربه می کنم

و فکر می کنم

این آدمهایی که معمولا همش و سر هر چیز کوچیکی استرس دارند ، چجوری زندگی می کنند و چه ستمی بر خودشون روا می دارند

بی نارنجی

2011-12-22T17:55:00.001+03:30

مرا گمان این بود که تو را سر و کار، تنها با برگ درختان چنار است
چه گمان غریبی...‏

و چه دیر آموختم که نامهربانی، موضعی نیست...‏

بدورد پاییز یلدایی
بدرود

نازنین بر وزن اوله

2011-12-21T01:57:00.000+03:30

بیرون رو شما می بینید و من هنوزچیز زیادی ازش نمی دونم

اما

یه نازنین درون من هست که موهاش فرفریه و با هیچ اتوی مویی هم صاف نمیشه، همیشه میخنده و با انرژیه، می دونه که اگه فقط یه خورده از این قید و بندهای عقلانی روزمره و محاسبات دائمش رها بشه میتونه یه تکون های بزرگی ایجاد کنه، اهل تنوع و تغییر و هیجانه و از سادگی خوشش میاد، به شدت اهل مسافرت و اینور و اونوره ...خیلی براش مهم نیست کارای بزرگ و پر سر و صدا بکنه، دوست داره کارای کوچیک اما خیلی تاثیرگذار بکنه و این تنها چیزیه که یه خورده آرومش می کنه. دوست داره بی خیال هر چی چیز مهم تو این دنیا هست بشه و خودش مهم رو تعریف بکنه. مهمِ خودش رو. دنیای خودش رو داره که از دنیای پرهیاهوی اون بیرون خیلی فاصله داره. از اینکه کاری رو انجام بده که همه انجام میدن بیزاره. از اینکه سطحی بشه می ترسه، از اینکه کوتاه بیاد وحشت داره. از اینکه حداقل ها رو بپذیره فرار می کنه. تنها نمی مونه، همیشه دوستاش رو دورش داره. هیچ چیزی براش تیره تر از این نیست که بخواد تا آخر عمرش گوشه آزمایشگاه مشغول سنتز نانوذرات نقره باشه که یه جایی به کار ملت میاد یا هر کار اینجوری دیگه ای............. اون بیرونیه همه اینا رو می دونه ها اما اصن انگار نه انگار... نمی دونم چجوری میشه نشوندش سر جاش...نگرانشم، خیلی...‏ نمی دونم واقعا اونطور که میگه، می دونه داره چی کار می کنه یا نه....می ترسم یه روزی بفهمه که نمی دونسته و صرفا فکر می کرده که می دونسته، می ترسم مشغول پر کردن انبار از گندم هایی باشه که یه روزی گم بشن...اصلا کلا یه موجود بیگانه ایه دیگه...خیلی آدم بزرگه، حرف دل رو بهش زدن یه خورده جرات زیاده می خواد...‏ فکر می کنم یه خورده هم نیاز به کمک داره، اما نمی دونه چه کمکی، که بخوادش.‏

کهف مدرن

2011-12-19T23:17:00.000+03:30

سعی کنید هیچ وقت انقدر خودتون رو خسته نکنید که حتی با 13 ساعت خواب بی وقفه هم، هیچ اتفاق خاصی در جهت رفع خستگیتون نیفته!‏

دستاویز

2011-12-18T03:05:00.000+03:30

دقت کردید که دو دست، با اینکه درست مشابه هم هستند و البته تصویر آینه ای هم هستند، بر هم قابل انطباق* نیستند؟

این شباهت و تصویر آینه ای بودن و در عین حال منطبق نشدن روی هم یکی از عجیب ترین ویژگی های برخی ملکول هاست. چرا که آنها را در نهایت شباهت، از هم متمایز می کند.

*می شود با جا به جایی، دو دست را بر هم منطبق کرد، اما همانگونه که هستند(یعنی همانگونه که دستانتان را روی کیبورد می گذارید، در حالت طبیعی شان) بر هم منطبق نمی شوند. امتحان کنید.

2011-12-13T19:39:00.000+03:30

یازده ماه پیش با هم دوست شدیم، در بدترین شرایط ممکن، همه چی بهم ریخته بود... تو هیچ شرایط دیگه ای امکان دوست شدنمون وجود نداشت، نه به هم شبیه بودیم، نه تفاوت های جذابی با هم داشتیم، نه جذابیت ظاهری، عاطفی، شباهت فکری یا هر چیز دیگه ای... فقط با هم دوست شدیم، دوستِ دوست. تنها زمینه این دوستی هم به هم ریختگی بیش اندازه شرایط بود وسیاهی بی بدیل بهمن پارسال. نه هیچ وقت خیلی به هم نزدیک شدیم، نه خیلی دور، یه رابطه خیلی تعادلی بی حاشیه ثابت. همیشه به دوستای مشترکمون می گفتم، شالوده مکانیسم دوست شدنم با آدمها، بعد از دوست شدن با این آدم به هم خورد. توی این سه چهار ماه اخیر یکی از اون چند تا آدمی بود که به شدت در راستای اهدافم بهم کمک کرد، یعنی در اون حد که می تونست. همیشه فکر می کردم دوستی با آدمها باید حداقل شامل یکی از موارد بالا باشه تا شکل بگیره و بقا داشته باشه، اما خب این نبود. همیشه فکر می کردم خب اگه داری با یه آدمی دوست میشی که می دونی چند وقت دیگه کلا نیست و هیچ دلیلی هم نمی بینی خب چه کاریه! اما الان حس می کنم دوستی با آدمها هر چند کوتاه، می تونه دریچه های تازه ای رو به سمت ما باز کنه که شاید در هیچ صورت دیگه ای قابل درک نباشند، دوستی با آدمها هر چند کوتاه می تونه بیش از حدی که در ابتدا به نظر می رسه توی زندگی ما تغییر ایجاد کنه. بر خلاف سایر دوستی هام، خیلی روی هم تاثیر عمیقی نداشتیم، خیلی از هم چیز یاد نگرفتیم، خیلی در کنار هم نبودیم، اما با هم دوست بودیم، بی ادعای دوستی، دوست روزای سخت. امروز با هم خداحافظی کردیم، امشب مسافره، شاید هیچ وقتِ دیگه همدیگه رو نبینیم، و من خوشحالم از اینکه مثل همیشه بر طبق معیارهای بالا، دریچه این دوستیِ هر چند خیلی کوتاه رو به روی خودم نبستم.

The Garden of Eden 1

2011-12-13T00:35:00.001+03:30

Peace dove

by Pablo Picasso

1881-1973

2011-12-12T01:39:00.002+03:30

امروز با یه زوج سخت گیر و عجیب و دوست داشتنی آشنا شدم که به نظر می رسید در دهه پنجم زندگیشون هستند. مرد بسیار شوخ طبع و البته در عین حال جدی و سخت گیر، و زن یعنی خانم ویلسون، اصالتا تعلق به خطه ایالات متحده داشتند و بعد از ازدواج به ایران آمده بودند. مرد مذهبی بود. زن هم حجاب فراکاملی داشت. اما آنقدر نِیتیو بود که زیر آن همه مانتوی بلند و روسری بزرگ هم همچنان نِیتیو بودنش فریاد می کرد. از بقیه داستان که بگذریم، اینها دومین زوج اینگونه ای بودند که می دیدم. سوالهای زیادی در ذهن داشتم اما وقت اندک بود. در راه برگشت اما تصمیم گرفتم قید اتوبان را بزنم و از شهر برگردم...

دور زدم، ولیعصر را تا میرداماد آمدم بالا، از وقتی هارد اکسترنال خریدم، میرداماد نرفته بودم! دفعه قبلیش هم برمی گردد به خرید لپتاپ! بعد وارد شریعتی شدم و از اون کوچه فرعیه نیام، رسیدم به میدان قبا و دروس و بعد پاسدارن و هم امیرابراهیمی و بعد هم هروی و چند تا کوچه پس کوچه...تمام مسیری که سرویس مدرسه هام زمان دبستان و راهنمایی ازشون رد می شد رو دور زدم، توی مسیر خونه همه هم مدرسه ایهام یکی یکی یادم میومد، جالبه..همه همدیگرو میشناختیم...تا الان کلی سیستم خروجی و ورودی داشته...اما هنوزم هستند کسانی که اگه در خونه شون رو بزنی خودشون بیان دم در... تو مسیر همش چشمم با ساختمونا و نما و آدمهای شهر بود، دو سه بار ماشین پشت سری برام بوق زد که یعنی حواست پرته نیستی... حس می کردم سالهاست از این محیط دور بودم...خیلی عجیبه این شهر اصن، یه بافت خاصی داره، داشتم فکر می کردم جامعه به شدت پیچیده ای داریم با لایه های خیلی متفاوت...اصلا وارد خیابون ولیعصر که میشی از میرداماد به بالا، کلا حس می کنی تو یه شهر دیگه ای، انقدر که تفاوت می بینی، همه چیز یهو عوض میشه، لباس ها، رنگ ها، ساعت های ترافیک، و از همه بیشتر لایف استایل ها. حتی مثلا بالای خیابون شریعتی هم اینجوری نیست که ولی عصر هست. تفاوت از وجب به وجبه... مثلا قشنگ تفاوت رو بین آدمهایی که تو ولی عصر زندگی می کنن و اونهایی که در شریعتی، میشه دید...نمونه زیاد دیدم، حالا فکر کنید که دیگه تا مثلا سمت آزادی که میای یا شرق که میری، چقد تفاوت هست. مثلا تهرانپارس که برای من کلا همیشه یه شهر جدا از تهران محسوب میشه، کلا یه حکومت مستقله...مثل شهرک غرب، در ابعاد بزرگتر...خلاصه خوب بود دیگه، ملت داشتن تو میرداماد خرید می کردن، برای اولین بار حس کردم که چقد دلم می خواد همینجوری فقط برم تو یکی از این مرکز خریدا راه برم، با فراغ بال. یا مثلا از کنار استخر پایداری که رد شدم فکر کنید ساعت حدود یازده ملت خجسته داشتن سوار ماشین می شدن برگردند از استخر، خب ساعت یازده برا کسی که دانشگاش اون سر شهره یعنی یا سر کلاس، یا تو راه... مرکز خرید پاسداران و اون گل فروشی جلوش و اون باغچه گل فروشی کناریش و اون کتاب فروشی یه خورده بالاترش که اصن برا من خیلیییی معنی داره و بازم شلوغ بود. جالبیش این بود که حتی ملتی داشتن از ورزش صبحگاهیشون در شیان برمی گشتند... خلاصه که امروز با گشتن در شهر، حس می کردم قشنگ از مریخ پا شدم اومدم روی یه کره دیگه... اما واقعا دیدن فراغ بال یه سری از ادمها انچنان لذتی داره که در هیچ چیز یافتنی نیست... کاش یه خورده کارا تموم شه برا خودم همینجوری یه مدت بگردم...یه خورده زمینی تر شم...هر چند می دونم که کارا هیچ وقت تمومی ندارند..همیشه چیزی برای دوییدن وجود داره... سخته آروم گرفتن تو این تلاطم...

ابر و ماه و خورشید و فلک دارن زیرآب می زنن!‏

2011-12-11T19:54:00.000+03:30

رفته بودم چشم پزشکی، آقا و خانم دکتر خیلی مهربون، بهم گفتند ای وای تو دوباره هوس عینک کردی؟

گفتم نه دیگه این بار واقعا جدیه!

پرسدیند خب قضیه چیه؟

گفتم آدمها رو از فاصله دور تشخیص نمیدم، خانم با تعجب نگام کرد و گفت آقای دکتر با شماست!

آقای دکتر گفت بیشتر توضیح بده، گفتم خب وقتی آدمها تو فاصله حدود ده متر یا بیشتر هستند، چهره شون برام قابل تشخیص نیست و فقط از نحوه راه رفتن و رنگ لباسهاشون می تونم تشخیصشون بدم.

گفت فقط همین؟ یعنی وقت رانندگی، وقت کتاب خوندن، و وقت دویدن و غیره مشکلی نداری؟ گفتم نه دیگه فقط همین، جزئیات صورت آدمها اما یه خورده هم عجیبه کلا، گاهی می بینم، گاهی نمی بینم، بستگی به جهت حرکت فرد هم داره، یجوریه

گفت یعنیییییییییی انقدر مهمه که آدمها رو در ده متری تشخیص بدی که اومدی اینجا؟

گفتم خب اولش نه، اما بعد از یه مدت مهم شد، خب آدمهای یه لایه غریبه وقتی از فاصله دور منو می دیدند، نگاه و حرکات معناداری نشون می دادند، که نیاز به فیدبک داشت، و من چون نمی شناختمشون هیچ فیدبکی نشون نمی دادم، تا وقتی که بهم نزدیک می شدند و من می اومدم سلام کنم که متوجه رفتارهای عجیبی می شدم...بعده ها متوجه شدم که آدمها فکر می کنند چون ابتدا فیدبکی ندادم، حتما تمایلی به سلام و برخورد ندارم و برای همین هم وقتی سلام می کردم فکر می کردند از سر ناچاریه، حتی گاهی از کنارم رد می شدند چون فکر می کردن هدف بی محلیه!

بعدش یه لنز گذاشت رو چشم چپم و راستم و بعد از اون مورچه خوندن بازی ها، گفت که چشم چپت، نیم تا نزدیک بین شده، برای همینم نمیبینی دور رو، گفتم خوب چشم راستم پس چی کاره است، اون که باید ببینه با این حساب،

با یه خنده زیرپوستی گفت، آخه اون بنده خدا هم که می تونه دور رو ببینه، نیم تا آستیگمات شده!

!

2011-12-10T23:53:00.000+03:30

من دقیقا نمی دونم که پروسه انتخاب استاد برای دانشگاه و دانشکده ها چه شکلی انجام میشه، اما می دونم که یه بخش خیلی مهمیش، اگر تنها بخش نباشه؛ اینه که میان می بینن فرد مذکور کجا درس خونده و چند تا مقاله داده، با تاکید بر دومی، حالا شاید یه سری فاکتورهای مثلا آکادمیک دیگه ای هم این وسط مطرح باشه، اما چیزی که جامعه علمی ما به شدت به اون نیاز داره اینه که یه فیلتر اخلاقی-روانشناسی برای انتخاب هیئت علمی یه دانشگاه تعریف بشه. اگر چه اخلاق ممکنه تعریف مطلقی برای خیلی ها نداشته باشه، اما کانسپت های روانشناسی خوبی برای مشخص کردن توانایی، ظرفیت و مهارتهای ارتباطی و اجتماعی آدمها موجوده که دیگه حداقلش اونا باید رعایت باشه...هیچ کار سختی هم نیست، کافیه بیان از یه تیم روانشناسی خیلی برجسته بخوان که یه استانداردی تعریف کنن و خودشون هم بیان تست هاشون رو انجام بدن، در این صورت می تونن حتی اگه یه نفر از لحاظ آکادمیک خوب بود اما این معیار ها رو نداشت بیان براش یه سری پیش نیاز آمادگی برای تدریس، برای استاد راهنما شدن و برای خیلی چیزهای دیگه شدن، تعریف کنن تا بگذرونه و اگر موفقیت آمیز بود استاد شه...و من نمی دونم باید چجوری بگم که چقد این مساله مهمه و چقد، چقدر، نیاز به یه همچین فیلتری حس می شه....البته متاسفانه، چون نه کسی به روی خودش میاره، نه حتی کوچکترین تلاشی برای تغییر این شرایط انجام میشه...‏ متاسفم، خیلی متاسفم و خیلی ناراحتم برای این سیستم آموزشی که از سر تا تهش ایراده...‏و البته احساس بی نهایت خوبی دارم که دارم از این دانشکده فارغ التحصیل میشم‏، چون فارغ التحصیلی از دانشگاه احساس خوبی نیست، به خصوص فارغ اتحصیلی از یونیون که خدا نصیب کسی نکنه، ما هم زیر بارش نمیریم: ) اما به جرات می تونم بگم فارغ التحصیلی از دانشکده شیمی، بهترین اتفاقیه که ممکنه برای هر دانشجوی شیمی بیفته‏‏ و ما به همون چند خاطره خوب اندک با همان یکی دو استاد بسنده می کنیم و ...همین دیگه، اگه روانشناسی، جامعه شناسی اینا می خونید به این ایده فیلتر فکر کنید، کلا تو ایران همه جور فیلتری هم جواب میده جز این یکی!‏....

گربه سانان در خطر انقراض

2011-12-10T01:37:00.001+03:30

گربه شرودینگر

نمی دونم چرا من کلا همیشه یه حس خاصی به این موجود داشتم

Schrodinger's cat

گوگلش کنید همون ویکی پدیا رو درباره اش بخونید...‏

گفت و نگفت -1

2011-12-09T03:29:00.000+03:30

اجازه خدا؟-

یه سوال دارم.‏

یادم هست که جلسه اول گفتید، همه سوالهامون رو بنویسیم آخرِ آخر درس جواب میدید-

اما کوتاهه، قول میدم زیاد طول نکشه‏

بعدشم آخه تا آخرِ آخر درس هنوز خیلی مونده...‏

خدا: صدای شما آشنا می زند، اجازه دهید به خاطر بیاوریم...‏

آری، همانا انتهای شب ششم بود که خستگی بر ما غالب گشت و فراموش کردیم که نام شما را از لیست آنان که بنا شد به جای نه ناه، شش ماهه به زمین فرستاده شوند خط بزنیم، نازنینا

بپرسید، موجز بپرسید

خدا،‏

آخه چرا؟!‏

خدا:‏ چون که از همان شب ششم، ما به اشتباه، عقدتن، من لِسان شما وَحلل گردانیدیم و این گونه شد که شما وسط درس ِما همانا می پرید و سوال می پرسید ولی غافلید از این که اگر چه نامتان را در جریده عالم مان ثبت گردانیدیم اما همانا جبری در پاسخ به سوالات بی موقعتان نداریم.‏..‏

زندگیتان را بکنید بنده، شما را چه به این چیزها آخر!‏

چه خش گفت - نیما یوشیج

2011-12-07T02:39:00.002+03:30

شب‌پره‌ی ساحل نزدیک

چوک و چوک!... گم کرده راهش در شب تاریک

شب‌پره‌ی ساحل نزدیک

دمبدم می‌کوبدم بر پشت شیشه.

شب‌پره‌ی ساحل نزدیک!

در تلاش تو چه مقصودی است؟

از اطاق من چه می‌خواهی؟

شب‌پره‌ی ساحل نزدیک با من (روی حرفش گنگ) می‌گوید:

"چه فراوان روشنایی در اطاق توست!

باز کن در بر من

خستگی آورده شب در من."

به خیالش شب‌پره‌ی ساحل نزدیک

هر تنی را می‌تواند بود هر راهی

راه سوی عافیتگاهی

وز پس هر روشنی ره بر مفری هست.

چوک و چوک!... در این دل شب که ازو این رنج می‌زاید

پس چرا هر کس به راه من نمی‌آید...؟

!

2011-12-05T12:46:00.000+03:30

همیشه عاشق هیجان و تنوع و هر روز یه جا بودن بودم اما چند وقتی هست که دلم می خواد سریعتر به یه ثبات نسبی برسم، تا بتونم لابه لاش ریز ریز چیزایی که می خوام رو چاشنی کنم...‏ آخه بعضی چیزا هستند که خیلی ریزتر از اونی هستند که بخواند متن زندگی باشند، اما مثل نقطه و ویرگول و علامت تعجب هایی می مونند که خوندن یه متن بدون وجودشون بی اندازه مبهم و سخت میشه... بعضی چیزای ریز هستند که باید باشند اما زمینه می خوان برا بودن. مثل قصه ی ستون کروماتوگرافی مایع می مونه، مایعه تو این روش، اصلِ ستونه، اما تو ستون که نمی تونه ثابت وایسه، می ریزه، برا همین میان یه عالمه پودر سیلیس *رو می ریزند تو یه ظرف، روش چند قطره مایع مورد نظر رو با مقادیر زیادی حلال فرار می ریزند بعد که خوب قاطیشون کردند حلاله می پره، مقادیر بسیار اندکی مایع روی سیلیس میشینه و این سیلیس رو به جای مایع وارد ستون می کنند. یعنی مایعه زمینه می خواد برا نشستن و او زمینه همون سلیسه، حالا قضیه این چیز میزای ریز زندگی ما هم همینه...زمینه می خوان برا نشستن، پیدا نمی کنن بدبختا!

* صدف های خرد شده کنار دریا که توسط شرکت معروف اِچ پی، پودر میشه و برای کارای آنالیز فروخته میشه! غم انگیزه نه?

جاده ها به کجا می روند؟

2011-12-02T16:59:00.000+03:30

هفته ای که گذشت، هفته قشنگ، اما سختی بود، فشار زیادی روم بود، هر جای کار رو می گرفتی یه جای دیگه اش می لنگید... شبیه یه آدمی شده بودم، که یه تعداد زیادی بادکنک رو تو هوا رها کردن و بهش گفتن که اگه حتی یکی از اینا به سطح زمین برسه، می سوزی! حالا بدو بدو...همه چیز جدی تر از قبل شده بود...انگار تازه داشت باورم می شد داره چه اتفاقی می افته و خب، داستانِ همیشگیِ اینرسی در برابر تغییر... در هر لحظه اش فقط منتظر یه بهونه بودم که بزنم زیر همه چی... برای همین هم، دیگه چند جای کار که هی گره می خورد را رها کرده بودم و گفته بودم اگه انقد قراره نشه...خب بذار نشه، اصلا چه اصراریه...اما درست هر بار که از یکی از این گره کورها با فراغ بال گذشتم، چند ساعت نشده، خود به خود و به شکل های غیر قابل پیش بینی ایی و بدون دخالت آنچنانی من همه چیز درست شد... اینجور موقع هاست که آدم رو یه حس عجیبی می گیره، حسی که مدت ها بود تجربه نکرده بودمش و حتی فکرم نمی کردم دوباره برگرده... حس اون جمله کذاییِ "فوقع ما وقع" ِ ته درس های کتاب عربی...‏

اسمم می خواد این پست مگه!؟

2011-11-30T00:31:00.002+03:30

بدبختی انواع مختلفی داره...‏

یه موقع هایی نمی دونیم چه می خوایم

یه موقع هایی می دونیم چی می خوایم، نمی دونیم چجوری

یه موقع هایی می دونیم چی می خوایم، می دونیم چجوری، می ترسیم جلو بریم

یه موقع هایی می دونیم چی می خوایم، می دونیم چجوری، جلو میریم، وسط کار، تابِ ریسکش رو نمیاریم بر می گردیم

یه موقع هایی می دونیم چی می خوایم، می دونیم چجوری، جلو میریم، وسط کار تاب ریسکش رو نمیاریم بر می گردیم، اما دیگه هیچی راضیمون نمی کنه به خاطر چیزی که ازش گذشتیم و تموم نشده

یه موقع هایی این وسط ها یه پارامترهای خیلی مهمتر از اصل قضیه ای هم ایجاد میشه...

اونوقته که به اوج بدبختی می رسیم!

البته این احتمال میره که بعده ها، این لیست مراحل بدبختیمون با تجربه مراحل دیگر، کمی تعدادشون بیشتر بشه! و چیزی که الان اوج بدبختی می دونیمش اون موقع تو صفحه نمودارمون، یه می نیمم ساده، بیش نباشه!

فکر می کنم اونروز اگه برسه و بیایم به مراحل بدبختیمون نگاه کنیم خیلی دلمون می سوزه که چرا تو اوج بدبختیِ امروزمون، کاری نکردیم که جلوی بدبختی بزرگترِ غیر قابل جبرانی رو گرفته باشیم...

حس می کنم دارم با کله و با نهایت خجستگی میرم به سمت اون بدبختی بزرگه که از بدِ روزگار، خیلی هم شبیه خوشبختیه...‏

!

2011-11-29T23:35:00.000+03:30

کلا توصیه من به کسانی که بین اپلای یا کنکور خود مرددند (دانشجویان شیمی صرفا دوره کارشناسی دانشگاه خودمون) اینه که حتما یه مدت، تو یه آزمایشگاه پژوهشی مشغول فعالیت بشید، بعد انتخاب کنید، این طوری حداقل می بینید که قراره با چه چیزی، چه کسانی و البته چه پدیده هایی! روبه رو بشید و بعد به قطع انتخاب ساده تری خواهید داشت.‏

پانوشت: خانم الف این پست رو شما نشنیده بگیر : )‏

بخشهایی از نامه یک دوست...‏

2011-11-26T02:07:00.000+03:30

...

شاید جدایی باعث می شه از روزمرگی های هم خبر نداشته باشیم. حرف هایی می خوای بزنی و بزنم که زمانش یه موقع دیگه بوده و الان گذشته. حرف هایی که به درد نمی خورن و وقتی که در کنار هم هستیم مهم ترند. حرف زدن از روزمرگی ها با تو همیشه به لایه های زیرین تر می برتمون. چیزی که بیشتر از همه دلم براش تنگ شده اون حرف هاست. که دیگه نیستند و از ترس اینکه حرفهای اینطوری اون کارکرد رو نداشته باشه ترجیح می دادم نزنمشون...‏ ‏

راجع به خودت دقیقا نمی دونم اما باید بگم که درد از دست دادن تنها دردیه که آدم رو بزرگ می کنه. انگار هرچی تکه ی بزرگتری رو از دست بدی بیشتر بزرگ می شی. چیزی که ازت کنده می شه. جای خالی که هیچ وقت پر نمی شه. چیزای دیگه جاهای جدید باز می کنن. ولی به دست آوردن واقعی، از دست دادن یه کل کامله.‏

:)

2011-11-24T23:58:00.003+03:30

می ترسم از فریاد خوشحالی

دلم می خواهد در مشتم آنچنان بفشمارمش که قطره ای اش نریزد

اما می دانم که می ریزد...من این بازی را از برم...

wow!

2011-11-24T01:06:00.002+03:30

امروز در آزمایشگاه، یکی از بچه ها که خیلی هم آروم و نازه ازم یه سوالی پرسید، آزمایشش خطا داشت، اما نمی دونست چرا، بهش گفتم این بار چی کار کنه که خطاش کمتر شه و رفتم، چند دقیقه بعد برگشتم و دیدم که همینجوری وایستاده، دوباره براش توضیح دادم، بازم مات و مبهوت نگام کرد، حس کردم دفعه اولشه میشنوه اصن! بعد که بیشتر توضیح دادم متوجه شدم که تا حالا چنین کاری رو تو آزمایشگاه انجام ندادند، در صورتی که یه تکنیک بسیار بسیار ابتدایی بوده و باید جلسه اول بهشون یاد می دادن، بعد جالبه که تو اون آزمایشگاه هر موقع هم من میام یه خورده تئوری به بچه ها بگم که بفهمن دارن چی کار می کنن، همه شاکی میشن که تو این آزمایشگاه قراره تکنیک یاد بگیرن بچه ها، زیاد تئوری بهشون یاد نده!!اینم از تکنیک! اما خب امروز که نه استاد بود و نه مسئول آزمایشگاه و نه اون یکی همکار و خلاصه با خودم دیگه! داشتم پایه را رو میز سوار می کردم که بهشون توضیح بدم که همه بچه ها، بی اینکه من چیزی بگم، جمع شدن دور میز آروم و نشونشون دادم که چه جوری باید چی کار کنن، همشون همچین نگاه می کردن انگار داره یه اتفاق خیلی عجیب میفته، بعدشم با شوق و ذوق زیاد هر حرکت رو درست عین من، تکرار می کردند... کلی شاد شده بودن، خیلی نگاهاشون رو دوست داشتم...خیلییییی، جالبیش این بود که توضیح من چند دقیقه طول کشید و در طی این مدت صدا از دیوار در اومد که از اینا در اومد، نگاه هاشون عالی بود...حس حیرت، رضایت، انگاری بعد از چندین جلسه تازه فهمیده باشند کجای کارشون ایراد داشته...نگاه هاشون خیلی حرف داشت! خیلی وقتها پیش اومده که یه مفهومی رو توضیح بدم، درس بدم، جواب سوال بدم، اما هرگز تا این حد لذت آموختن رو تجربه نکرده بودم... هرگز‏!

پانوشت: یادمون بمونه که اگه یه روز استاد شدیم و سر کلاس حرف هایی رو زدیم که خیلی مخاطب نداشت، بدونیم که یه جای کار می لنگه...‏‏‏

!

2011-11-24T00:32:00.003+03:30

یه چیزی وجود داره به نام "آدم بودن"

این عبارت درون گیومه از خیلی چیزهای دیگه، خیلی خیلی خیلی مهم تره، حتی شاید انقدر مهم تر، که پایه های منطقی این مقایسه رو به شدت به لرزش وا داره...‏ حالا مثلا از چیا؟

از دانشمند بودن، ازهنرمند بودن، از دانشجو بودن، از استاد بودن، از این کاره و اون کاره بودن و خلاصه از هر نقش و برچسبِ ممکنی!

فقط نمی فهمم چرا درک این مساله انقد برای آدما سخت شده! بابا بی خیال، خفنید که باشید! چه فایده وقتی هنوز تشخیص نمیدید که اون چیزی که شما رو از دیگران متفاوت می کنه اون برچسب بیخودی که رو خودتون زدید نیست!؟ چه فایده وقتی با یه آدم با کلی قابلیت و توانایی در عرصه های مختلف آشنا میشید و می بینید که ته ته تهش تو خالیه! چه فایده وقتی میرید از یه استاد راهنمایی بگیرید به جای اینکه کمکتون کنه خفن نما بازی درمیاره و فکر می کنه که خودش از روز اول همینی بوده که الان هست! بابا این دانشمند بودن، استاد بودن، هنرمند بودن، مدیر بودن، نوازنده بودن، قهرمان فلان ورزش بودن، فلان بودن، صرفا یه دوره ای زمان و توان برده و حاصل شده، حالا اون مسیره و زمانه و تلاشه هم که سرش گذاشتید خیلی ارزشمنده ها، امااین خیلی تلخه که فکر می کنید اگه یه آدمی، یکی از اینا بود یعنی بقیشم حله! اصلا و ابدا این خبرا نیست! به جون خودم